16

 – Ale, Tom! Przecież ja dobrze prowadzę! – wyjęczałem żałośnie.

– Żadnego „ale”. Mało nas nie zabiłeś. Nie wspominając już o możliwości uszkodzenia mojego samochodu do tego stopnia, że wyglądałby jak zgnieciona puszka po piwie.

Że ja?!

– Przecież ja nawet mandatu nie dostałem! – krzyknąłem oburzony.

– Braciszku… – Tom przysunął się i ułożył dłoń na moim ramieniu. – Jest tylko jeden powód, dla którego tak się nie stało. I jest nim to…

– …że jestem wzorowym kierowcą. – Zaprezentowałem mu uśmiech numer pięć, szczerząc wszystkie zęby, ale on odwrócił wzrok od mojej twarzy i zaczął kręcić głową.

– Nie o to mi chodziło. Powód jest taki, że policja najzwyczajniej w świecie nie potrafiłaby nas dogonić. Jeździsz jak wariat .

Ee… Policja? To to wycie, które słyszałem to nie była jakaś tandetna nowoczesna muzyka dla małolatów?

– Byłem pewny, że to w radiu – wytłumaczyłem, ze skruchą spuszczając głowę.

– W radiu? Przecież było wyłączone. A co w nim właściwie niby miało być?

– Nie słyszałeś? Takie… hm… łii-łiii, łii-łiii… – Skrzywiłem się słysząc swój głos, ale bliźniak zaczął się śmiać, jakby był co najmniej na występie jakiegoś kabaretu. – Co jest?

– Mógłbym zapytać o to samo. Co to za dźwięki wydajesz ze swojego gardła?

– Zlituj się, Tom. Przecież ja właśnie naśladowałem policyjny radiowóz, który słyszałem, jak tu jechaliśmy. Też go słyszałeś.

– Wcale nie. – Spojrzał na mnie zmartwiony. – Masz omamy słuchowe?

– Nie! Słyszałem!

Na te słowa brat podszedł o krok bliżej, patrząc nieufnie w moje oczy.

– Kłamiesz? – zapytał podejrzliwie.

– Nie! Jak możesz mi nie wierzyć? – Cofnąłem siei odwróciłem tyłem do niego. Nie będę rozmawiał z takim niedowiarkiem!

– Dobrze, już dobrze. Mogę udawać, że rzeczywiście coś tam słyszałem, jeśli ma ci to poprawić humor, Smętku. – Phi! Udawać?! – No, a teraz wsiadaj do samochodu. Jedziemy na zakupy.

– Łii! Zakupy! – Podskoczyłem, zachwiałem się przy lądowaniu i wpadłem na Toma, który mnie podtrzymał. – Kooocham zakupy!

– Wiem. Grzeczna mumijka. – Zaśmiał się, głaszcząc mnie po głowie.

Hej! Ja wiem, ze w ten sposób próbujesz poskromić swój strach przed zwłokami z Egiptu, ale oprócz tego, ze jestem czymś mumio podobnym, jestem też twoim bratem, nietakcie! Trochę szacunku, proszę!

***

BONUS

(ten fragment miał być pomiędzy 10 a 11 notką, ale ostatecznie go nie wstawiłyśmy.)

Niedługo potem znowu przemierzałem korytarz grobowca, a Tom strachliwie uczepił się mojego ramienia. Co ja, do cholery, jestem? Mumia-obrońca?!

– Bill? Czy prócz ciebie są tu jeszcze jakieś… no, wiesz… straszydła?

– Raczej nie, a co?

– Nie, nic. Po prostu… Wydawało mi się, że w tej wnęce… O, tam, widzisz? Wydawało mi się, że widziałem tam jakieś błyszczące ślepia –wytłumaczył, a w jego głosie wyraźnie było słychać niepokój.

– Gdzie? Nic nie widzę. – Nagle zdałem sobie sprawę, że Toma przy mnie nie ma. – Co jest? – Spojrzałem do tyłu. Okazało się, ze mój nieustraszony bliźniak zatrzymał się parę kroków za mną.

– Nie idźmy tam. Mam gdzieś czym cię wypchali. Dla mnie i tak pozostaniesz zawsze pięknym młodszym braciszkiem. Zmywajmy się stąd.

– Nic tam nie ma. Popatrz. – Zrobiłem krok do przodu i… Wrrr… Grr… Usłyszałem warczenie. Czyżbym nie tylko ja… ożył? – Kleo? – odezwałem się na próbę. Odpowiedziało mi krótkie szczęknięcie, a potem poczułem, że coś dużego się na mnie rzuca, przewraca i zaczyna lizać po twarzy. – Kleopatra! No, już! Koniec! Przestań, głuptasie! – krzyczałem i śmiałem się na zmianę. Och, moja psina kochana, przynajmniej jej nie odrzucam w takiej postaci. – Tom! Pomóż mi! Ona mnie zaślini na śmierć!

Po chwili klęczeliśmy z bliźniakiem na kamiennej posadzce i głaskaliśmy uwolnionego już z bandaży psa.

– Więc masz psa – powiedział powoli Tom. – I nazwałeś go imieniem królowej Egiptu…

– Nie do końca. Gdyby wziąć pod uwagę chronologię to Kleopatrę nazwano na cześć mojej psiny. – Zaśmiałem się i poczochrałem czarną sierść. – Uważałem, że to zabawne, gdy wybierałem to imię.

– Takie pomysły możesz mieć tylko ty. – Mrugnął do mnie jednym okiem.

– Zastanawiam się… Skoro ja i Kleo się obudziliśmy, to czy…

– Tylko nie to! Nie zniosę świata pełnego mumii! – krzyknął Tom, ale wiedziałem, że go to bawi. Chyba zaczynał się przyzwyczajać.

– Nie, nie o to mi chodzi. Poczekaj. – Wstałem na nogi i ruszyłem korytarzem dalej. Kleopatra dostojnie kroczyła tuż przy mnie po prawej stronie, a bliźniak kawałek za nią.

– Zastanawiam się, dlaczego ona ma futro. – Czarna sierść błyszczała w świetle latarki.

– Taa… Ja też… Co nie zmienia faktu, że wolę być łysym człowiekiem niż kudłatym psem – oznajmiłem, ale wcale nie byłem pewny, czy to co mówię, jest prawdą. – Azor! – krzyknąłem, nawołując kolejnej mojej zguby.

– Masz jeszcze jednego psa? – zapytał cicho Tom wyprzedzając mnie i wpatrując się w ciemność przed nami. Pokręciłem głową, ale on tego nie widział. – Azor!

– Azor! Chodź tu, malutki!

– Chodź tu, psinko!

– Tom…Azor nie jest psem – pouczyłem nieśmiało brata.

– Co?!

W ciemności błysnęły duże krwistoczerwone oczy. Westchnąłem z ulgą, słysząc mocne, rytmiczne uderzenia silnych łap o kamienie. Tom cofnął się kilka kroków. Jakby się spodziewał co najmniej dwumetrowego potwora, który zaraz go zeżre. Mojego Azorka się przestraszył, mojego kochanego pieszczucha…

– Azor… Martwiłem się o ciebie… – Padłem na kolana, a już po chwili tuliłem do siebie małego, słodkiego…

– NAZWAŁEŚ TAK KRÓLIKA? K R Ó L I K A?! – Tom tłukł głową w ścianę, wyrażając swoje politowanie nad moimi pomysłami. – Kiedyś skrzywdzisz tak swoje dzieci… – powiedział z wyrzutem i jeszcze raz uderzył w twardy mur.